Slechts twee mensen die elkaar ooit eeuwige trouw hadden beloofd.

Corbin keek haar aan.

“Je bent veranderd.”

Selena dacht na over de woorden.

“Nee.”

“Ja, dat heb je gedaan.”

“Ik ben gestopt met mezelf aan jou te verantwoorden.”

“Dat bedoel ik.”

Hij keek naar beneden.

Zijn handen waren tussen zijn knieën gevouwen.

Selena merkte voor het eerst op dat hij het horloge dat ze hem voor hun tiende huwelijksjubileum had gegeven, niet meer droeg.

Hij zei: “Heb je ooit van me gehouden?”

De vraag maakte haar bijna boos.

En toen was ik gewoon moe.

“Ja.”

Hij knikte.

“Ik hield ook van jou.”

“Nee.”

Zijn gezicht vertrok.

“Jij hebt niet het recht om mij te vertellen wat ik voelde.”

“Je vond het heerlijk hoe ik je leven liet voelen.”

“Dat is niet eerlijk.”

“Je vond het heerlijk om bewonderd te worden. Je vond het heerlijk om nodig te zijn. Je vond het heerlijk om te geloven dat je de belangrijkste persoon in elke ruimte was.”

Hij keek haar aan.

“Jij ook?”

“Ik hield van wie ik dacht dat je was toen niemand keek.”

Dat maakte hem sprakeloos.

Een winkelbediende liep voorbij.

Geen van beiden bewoog zich.

Toen zei Corbin: “Je vader haatte me.”

Selena schudde haar hoofd.

“Nee.”

“Hij vertrouwde me nooit.”

“Dat is anders.”

“Hij vond dat ik niet goed genoeg voor je was.”

“Nee.”

“Wat vond hij ervan?”

Selena keek richting de deuren van de rechtszaal.

“Hij dacht dat je belangrijker wilde zijn dan goed.”

Corbins gezicht verstrakte.

Vervolgens werd het zacht.

Omdat een deel van hem wist dat het waar was.

De deuren gingen open.

Hun advocaten verschenen.

De hoorzitting duurde minder dan een uur.

Er vond geen strijd plaats om de Perkamenten Kroon.

Corbin had geen recht van spreken.

Selena bezat het vermogen al vóór het huwelijk via familiestichtingen en afzonderlijke vermogensregelingen.

Er was geen sprake van een dramatisch conflict over het huis.

Selena wilde het niet.

Er waren financiële problemen.

Schikkingen.

Handtekeningen.

Toen was het klaar.

Buiten het gerechtsgebouw hield Corbin haar tegen.

“Selena.”

Ze draaide zich om.

Hij greep in zijn jas.

Een halve seconde lang verstijfde Tamara, die vlak bij de stoeprand stond.

Corbin haalde een klein fluwelen doosje tevoorschijn.

Binnenin zat Selena’s trouwring.

De ring die ze op de begraafplaats had afgedaan.

Voordat hij die dag vertrok, had ze het in zijn handpalm gelegd.

Ze was het vergeten.

Hij hield het naar haar toe.

“Dit zou je moeten hebben.”

Selena keek naar de ring.

En toen keek ik hem aan.

“Nee.”

Zijn wenkbrauwen fronsten.

“Het was van jou.”

“Het hoorde bij het huwelijk.”

“Dus?”

“Het huwelijk is voorbij.”

Hij staarde naar de ring.

“Wat moet ik ermee doen?”

Selena wilde hem bijna vertellen dat het haar niets kon schelen.

In plaats daarvan antwoordde ze eerlijk.

“Alles wat je helpt te begrijpen dat het voorbij is.”

Ze liep weg.

Corbin volgde niet.

Drie jaar later werd Vellum Crown Media gewaardeerd op iets meer dan zevenhonderd miljoen dollar.

Niet vanwege The Glass Monarch.

Omdat Selena van bedrijf was veranderd.

Ze heeft een onafhankelijke ethische toetsing voor topovernames opgezet.

Geen enkele producent mocht deelnemen aan niet-openbaar gemaakte nevenvergoedingen.

Geen enkel groot project kan uitsluitend op basis van persoonlijke invloed worden goedgekeurd.

Jongere medewerkers kregen directe kanalen om druk te melden.

De kredieten werden gecontroleerd.

De ontwikkelteams werden publiekelijk erkend.

Blythe werd president van de studioactiviteiten.

Malcolm stopte met zijn dagelijkse werkzaamheden, maar bleef wel als speciaal adviseur aan de slag.

Tamara begon Selena “de angstaanjagend redelijke miljardair” te noemen, iets wat Selena haatte maar stiekem ook wel grappig vond.

En op de sterfdag van haar ouders keerde Selena terug naar de begraafplaats St. Mark’s.

Ze bracht geen bloemen mee van een dure winkel.

Haar moeder had een hekel aan gearrangeerde boeketten.

In plaats daarvan bracht Selena wilde madeliefjes mee uit de tuin achter het huis.

Ze legde de helft op het graf van haar moeder.

De helft is van haar vader.

Vervolgens gingen ze op het gras tussen hen in zitten.

Dezelfde plek waar Corbin haar de scheidingspapieren had overhandigd.

De herinnering voelde niet meer scherp aan.

Dat verraste haar.

Jarenlang had ze gedacht dat genezing betekende dat je moest vergeten.

Dat was niet het geval.