Twee dagen na zijn ontslag diende Corbin een spoedverzoek in waarin hij aanspraak maakte op persoonlijk eigendom van delen van de conceptontwikkeling van de film.

Als het bevel wordt verleend, kan het project maandenlang stil komen te liggen.

Mogelijk jaren.

De duurste productie van de studio dreigt onbruikbaar te worden.

De pers noemde het de tactiek van de verschroeide aarde.

Selena noemde het voorspelbaar.

Toen bevatte de map van haar vader nog een laatste verrassing.

Malcolm arriveerde laat die avond bij het huis.

Hij zag er uitgeput uit.

Maar vol energie.

“Ik heb iets gevonden.”

Selena zette haar thee neer.

“Wat?”

“Uw vader voorzag een geschil over de rechten van haar ouders.”

Hij opende de leren map en ontdekte een verborgen vakje aan de achterkant.

Binnenin bevond zich een document dat drie jaar eerder was ondertekend.

Corbins handtekening stond onderaan.

Selena herkende het meteen.

Een overeenkomst voor deelname aan een vroeg ontwikkelingstraject.

Corbin had het contract getekend voordat hij voldoende onderhandelingsmacht had om betere voorwaarden te bedingen.

Er werd gesteld dat alle concepten, herzieningen, uitwerkingen, personages, presentatiemateriaal en bijdragen aan de ontwikkeling die tijdens de door Vellum Crown gefinancierde ontwikkeling waren gecreëerd, uitsluitend eigendom waren van Vellum Crown.

Corbin was het vergeten.

Haar vader had dat niet gedaan.

Selena staarde naar zijn handtekening.

“Hij wist het.”

Malcolm glimlachte zwakjes.

“Je vader wist dat iedereen het eerste contract vergat zodra ze succesvol werden.”

Het verzoek om een ​​voorlopige voorziening werd achtenveertig uur later afgewezen.

Corbin verliet het gerechtsgebouw zonder iets te zeggen.

Drie weken na de begrafenis kreeg The Glass Monarch een nieuwe premièredatum.

Selena koos ervoor om niet te komen.

Dat verraste iedereen.

Blythe belde vanuit Los Angeles.

“Je zou hier moeten zijn.”

“Nee.”

“Je hebt het project gered.”

“Nee. Het team deed het.”

“Jij bent de eigenaar van het bedrijf.”

“Dat betekent niet dat ik op het tapijt hoef te staan.”

“Maar mensen vragen ernaar.”

Selena keek door het hek van de begraafplaats naar de twee graven.

Ze was alleen teruggekeerd.

Geen camera’s.

Geen paraplu.

De regen was eindelijk gestopt.

“Laat ze het maar vragen.”

De film ging in première zonder Corbin.

Zonder Selena.

Zonder schandaal op het tapijt.

De acteurs liepen weg.

De directeur nam het woord.

De crew ontving een staande ovatie.

De film begon veelbelovend.

Historisch gezien niet.

Niet op rampzalige wijze.

Prima.

En Selena vond dat bijna mooi.

Corbin had zijn hele identiteit gebouwd op het idee onmisbaar te worden.

Het project heeft het zonder hem gered.

Het was de enige uitkomst waar hij zich nooit op had voorbereid.

Vivian bleef ook weg.

Ze verliet het appartement dat Corbin op haar naam had gezet nadat onderzoekers hadden vastgesteld dat de aankoop via een van zijn bedrijven was verlopen.

Ze werkte volledig mee.

Haar carrière leed eronder.

Sommigen noemden haar een slachtoffer.

Anderen noemden haar een opportunist.

Uiteindelijk stopte ze met proberen te bepalen welke versie vreemden geloofden.

Enkele maanden later stuurde ze Selena een brief.

Geen e-mail.

Een handgeschreven brief.

Selena heeft het één keer gelezen.

Vivian schreef dat ze geen vergeving verwachtte.

Ze gaf toe dat ze genoot van het gevoel gekozen te zijn.

Ze gaf toe dat wat er op de begraafplaats was gebeurd wreed was geweest.

Ze gaf toe dat er momenten waren waarop ze vermoedde dat Corbin loog, maar ze koos ervoor geen vragen te stellen omdat de leugens haar voordeel opleverden.

Aan het einde schreef ze:

Ik dacht dat ik gewonnen had, omdat hij met me meeging.

Ik begreep niet dat een man die één vrouw voor jou vernedert, jou uiteindelijk ook voor iemand anders zal vernederen.

Selena vouwde de brief op.

Ze heeft nooit geantwoord.

Maar ze bewaarde het.

Niet uit wraak.

Als bewijs van groei.

Corbins val voltrok zich langzamer dan誰dan ook had verwacht.

Er vond geen spectaculaire arrestatie plaats.

Handboeien zijn niet toegestaan ​​buiten een gerechtsgebouw.

Geen enkele krantenkop heeft hem ten val gebracht.

De werkelijke gevolgen waren zelden zo eenvoudig.

Zijn investeerdersgroep stortte in.

Twee partners klaagden hem aan vanwege niet openbaar gemaakte afspraken.

Een talentenbureau heeft hem laten vallen.

North Arbor eiste terugbetaling via een schikking.

Zijn zaak over onrechtmatig ontslag werd afgewezen.

Hij verkocht het appartement in Manhattan.

En dan het huis in de Hamptons.

Vervolgens de auto waarvan hij ooit beweerde dat die noodzakelijk was omdat “perceptie onderdeel is van zakendoen”.

Een jaar eerder was hij door camera’s gevolgd naar restaurants.

Nu verschenen de fotografen vooral wanneer hij voor de rechter moest verschijnen.

Op een middag, bijna elf maanden na de begrafenis, ontving Selena een bericht van Tamara.

Dit moet je zien.

Bijgevoegd was een foto.

Corbin verlaat een bemiddelingscentrum.

Alleen.

Ouder.

Geen stylist.

Geen persvoorlichting.

Nee, Vivian.

Geen entourage.

Selena bekeek de foto vijf seconden lang.

Vervolgens verwijderde ik het bericht.

Tamara belde.

‘Heb je het verwijderd?’

“Ja.”

‘Heb je het niet bewaard?’

“Nee.”

“Helemaal geen voldoening?”

Selena glimlachte.

“Sommige.”

Tamara lachte.

“Daar is ze.”

Maar Corbin was nog niet helemaal klaar.

De definitieve scheidingszitting vond twaalf maanden en vier dagen plaats nadat hij Selena de dagvaarding op de begraafplaats had overhandigd.

Hij arriveerde vroeg.

Zij ook.

Ze zaten aan weerszijden van een stille gang buiten de rechtszaal.

Voor het eerst in jaren was er niemand anders aanwezig.

Geen camera’s.

Geen bord.

Geen ouders.

Geen minnares.