Drei Jahre lang sprach meine Tochter Mia von einem Ort mehr as von jedem anderen Ort auf der Welt.
Een zomerlager.
Sie wusste alles darüber.
Als je de website zo vaak bestudeert, als je de hutten gebruikt, worden er enkele foto’s gemaakt. Als je video’s van kinderen hebt, die door de Wälder geschreven zijn, zie ik schwammen, ben Lagerfeuer saßen en Freundschaften schlossen, die een Leben lang zu stoppen schienen.
Jeden Sommer stellte sie mir dieselbe Frage.
„Kan ich dieses Jahr fahren?“
En jeden zomer gab ich ihr die gleiche Antwort.
„Vielleicht nächstes Jahr.“
Het duurt niet lang, het is niet wollte, het is zo.
Ik wil niet slapen.
Het probleem was het geld.
De oorlog in het kamp was niet eerlijk, en de oorlog die alleinerziehend en hatte Mühe was, de Hypothek, Lebensmittel, Rechnungen en al het andere, was met de kinderziehung een beetje, zu bewältigen.
Doch als Mia dreizehn wurde, begriff ich etwas.
Het kan zijn dat de perfecte financiële tijd niet is bereikt.
Ook beschloss ich, es in die Tat umzusetzen.
