Deel 3 — Het moment waarop alles veranderde
De eerste barst in het beeld dat ik van Eric had gevormd, verscheen tijdens de bevalling.
De verloskamer was vol en ondraaglijk licht.
Apparaten piepten naast me terwijl verpleegkundigen zich snel door de kamer bewogen. Met een drieling was niets aan de bevalling eenvoudig.
Ik was doodsbang.
Mijn hele lichaam deed pijn.
En Eric stond naast mijn bed te klagen over de temperatuur.
‘Hoort het zo warm te zijn?’ vroeg hij, terwijl hij aan de kraag van zijn shirt trok.
Ik greep de bedrand vast toen een nieuwe wee mijn buik strakker maakte.
“Kun je me wat ijs geven?”
‘Over een seconde,’ zei hij. ‘Mijn telefoon is bijna leeg.’
Toen kwam er weer een wee.
Deze was nog erger.
Voordat ik het kon tegenhouden, ontsnapte er een kreet uit me.
Eric boog zich naar me toe.
“Layla.”
Ik heb hem nauwelijks verstaan.
“Layla, kun je proberen wat minder te schreeuwen?”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Je maakt iedereen gespannen. Ik word er zelf ook gestrest van.”
Even leek zelfs de pijn te verdwijnen.
Ik staarde naar de man die had beloofd me door alles heen te steunen.
Een verpleegkundige naast me stopte met het aanpassen van mijn infuus.
Ze keek naar Eric.
Toen keek ze me aan.
Haar gezichtsuitdrukking zei alles wat ik niet kon zeggen.
Maar er was geen tijd om te discussiëren.
Er kwam nog een wee.
En toen nog een.
Mijn dochters zouden komen.
Of Eric emotioneel klaar was voor het vaderschap, deed er niet meer toe.
Ava, Mia en Zoe werden die dag geboren.
Drie kleine, prachtige meisjes.
Enkele uren lang hield ik ze tegen mijn borst gedrukt en overtuigde ik mezelf ervan dat alles goed zou komen.
Dat was niet het geval.
