Deel 2 — De waarschuwing die ik niet begreep
Op mijn babyshower was Eric het middelpunt van de belangstelling.
Hij stond in onze woonkamer, omringd door familie en vrienden, en kondigde trots aan dat hij op het punt stond “vader van drie meisjes” te worden.
Iedereen lachte.
Hij genoot zichtbaar van alle aandacht.
Zijn moeder, Deborah, stond rustig in de buurt van de gang.
Ze lachte niet.
Later, terwijl iedereen zijn jassen aan het verzamelen was, raakte ze mijn arm aan.
“Layla?”
“Ja?”
‘Je hebt mijn nummer, toch?’
“Natuurlijk.”
“Ik meen het echt als ik zeg dat je me altijd kunt bellen. ‘s Ochtends, middernacht, drie uur ‘s nachts. Het maakt niet uit.”
Ik glimlachte.
“Dat is heel lief.”
Haar uitdrukking bleef ernstig.
“Vooral als Eric afstand begint te nemen.”
Ik fronste mijn wenkbrauwen.
“Trekken jullie je terug?”
Ze aarzelde.
“Als het hem te veel wordt.”
Ik moest zachtjes lachen, want het gesprek voelde vreemd dramatisch aan.
“Deborah, hij telt de dagen af tot de baby’s er zijn.”
“Ik weet.”
“Hij gaat nergens heen.”
Ze kneep in mijn arm.
“Ik hoop van niet.”
Daarna liep ze weg.
Ik was dat gesprek maandenlang vergeten.
Maar toen ik na Erics vertrek alleen in de kinderkamer zat, herinnerde ik me elk woord.
Ik keek naar Ava, die ik in mijn armen hield.
Haar kleine vingertjes hadden zich om de kraag van mijn shirt gekruld.
‘Je papa houdt van je,’ fluisterde ik.
Mijn stem brak.
“Dat doet hij.”
Ik wist niet zeker of ik haar of mezelf probeerde gerust te stellen.
