De uiteindelijke begunstigde was aanvankelijk verborgen achter een tussenpersoon.

Het spoor van het geld was niet verborgen gebleven.

Vivian opende haar mond.

“Nee.”

Corbin stond op.

“Deze vergadering is afgelopen.”

Niemand bewoog zich.

Hij keek naar Blythe.

“Vertel het ze.”

Blythes gezichtsuitdrukking bleef uitdrukkingsloos.

“U bent niet de voorzitter van deze vergadering.”

“Ik ben de uitvoerend producent van de grootste release van het bedrijf.”

“U bent een producent met een contract.”

“Ik heb deze film gemaakt.”

Selena keek hem eindelijk recht in de ogen.

“Nee. Je hebt een verhaal om jezelf heen gebouwd.”

Corbins stoel schoof naar achteren.

Zijn zelfbeheersing raakte verstoord.

Slechts een klein beetje.

Maar genoeg.

Selena vervolgde.

“Arclight Meridian ontving in totaal 4,8 miljoen dollar aan consultancykosten van North Arbor Literary Holdings gedurende een periode van tweeëntwintig maanden.”

Een bestuurslid genaamd Theodore Price keek neer op de contracten.

“North Arbor beheert de bronroman.”

‘Ja,’ zei Malcolm.

Een andere directeur stak zijn hoofd op.

“En Arclight Meridian wordt gecontroleerd door meneer Ashford?”

“Indirect.”

Corbin sloeg met zijn handpalm op de tafel.

“Ik heb over die rechten onderhandeld.”

Selena reageerde niet.

“Je hebt jezelf betaald via de verkoper.”

“Ik heb een vergoeding ontvangen voor het faciliteren van de deal.”

“Zonder de vergoeding aan Vellum Crown bekend te maken.”

“Het was geen geld van de Perkamenten Kroon.”

“Dat is niet de standaard.”

“Het was niet illegaal.”

Malcolm nam eindelijk het woord.

“Wij hebben dat niet gezegd.”

Corbin verstijfde.

Malcolm bleef kalm.

“We hebben aangegeven dat u een persoonlijk financieel belang niet hebt openbaar gemaakt toen u Vellum Crown aanbeval een pand te kopen en te financieren van de entiteit die u betaalde.”

Een van de directeuren sloot zijn exemplaar van het contract.

“Dat is een conflict.”

‘Een ernstige,’ zei een ander.

Corbin wees naar Selena.

“Dit is persoonlijk.”

Haar gezicht bleef ondoorgrondelijk.

“Het werd een bedrijfseigen zaak op de dag dat je het in een contract vastlegde.”

Vivian bleef naar de registratiedocumenten staren.

Haar stem klonk nu zachter.

“U vertelde me dat Arclight Meridian van een investeerder was.”

Corbin draaide zich naar haar toe.

“Vivian.”

“Je zei dat het een investeerder was die je hielp bij het structureren van je backend.”

“Niet hier.”

“Je zei dat je alle risico’s zelf nam.”

“Ik zei: niet hier.”

Ze stond op.

En plotseling leek de vrouw die aan Corbins arm een ​​begraafplaats was binnengegaan, minder op een minnares en meer op iemand die zich realiseerde dat ze een brandend huis van iemand anders was binnengelopen.

“Heb je mijn naam gebruikt?”

Corbins gezicht verstrakte.

Selena hield hem aandachtig in de gaten.

Daar was het.

Een tweede angst.

Niet het bedrijf.

Niet het bord.

Vivian.

Malcolm opende een andere map.

Corbin liep naar hem toe.

“Niet doen.”

Het was het eerste eerlijke woord dat hij die ochtend had gesproken.

Malcolm stopte.

Niet omdat Corbin hem dat beval.

Omdat Selena één vinger opstak.

Ze keek naar Vivian.

“Heeft Corbin je ooit gevraagd documenten te ondertekenen die verband hielden met promotioneel advieswerk?”

Vivian hield haar ogen op hem gericht.

“Een paar.”

“Wanneer?”

“Gedurende het afgelopen jaar.”

‘Wat heeft hij je verteld dat ze waren?’

“Contracties voor optredens. Merkadvies. Mediawerk.”

Corbin ging tussen hen in staan.

“Dit is intimidatie.”

Selena negeerde hem.

“Heb je het geld ontvangen?”

Vivian schudde langzaam haar hoofd.

“Nee.”

Corbin draaide zich naar haar toe.

“Denk goed na.”

Vivians gezichtsuitdrukking veranderde.

Ze vond de manier waarop hij het zei verschrikkelijk.

Selena herkende die blik.

Ze had het zelf jarenlang gedragen.

Het moment waarop een vrouw beseft dat een man haar niet vraagt ​​om iets te onthouden.

Hij vertelt haar wat ze moet zeggen.

Vivian ging zitten.

“Laat het me zien.”

Malcolm legde de pagina’s voor haar neer.

Drie facturen.

Haar naam.

Haar handtekening.

Betalingen ten totaal van 1,2 miljoen dollar.

Vivians ademhaling veranderde.

“Ik heb dit nooit ontvangen.”

Corbin antwoordde snel.

“Je hebt er profijt van gehad.”

Ze staarde hem aan.

“Wat betekent dat?”

“Reizen. Sieraden. Het appartement.”

Vivian verstijfde.

“Je zei dat het appartement van jou was.”

“Dat klopt inderdaad.”

“Het staat op mijn naam.”

“Omdat ik het zo heb gestructureerd.”

Selena wendde zich tot Malcolm.

“Hoeveel van die 1,2 miljoen is daadwerkelijk gestort op rekeningen die onder controle stonden van Vivian?”

“Zesenveertigduizend dollar.”

Vivian staarde hem aan.

“Zesenveertig?”

Malcolm knikte.

“De resterende gelden werden via twee entiteiten die aan de heer Ashford gelieerd zijn, doorgesluisd.”

Corbin lachte.

Het geluid was schel.

“Jullie maken van boekhouden een misdaad.”

Selena verlaagde haar stem.

“Corbin, niemand heeft je hier van een misdaad beschuldigd.”

Hij keek haar aan.

‘Wat wilt u dan?’