—Gigel, wat voor auto heeft je vader? —vraagt de leraar.
Het kind antwoordt, heel natuurlijk:
—Een Logan.
Toen de lerares dit antwoord hoorde, reageerde ze onmiddellijk en gaf haar op ietwat strenge toon de volgende opdracht:
—Kom naar voren, naar het schoolbord!
Gigel gehoorzaamde en liep naar voren in het klaslokaal, zonder helemaal te begrijpen waarom zijn antwoord zo’n straf verdiende. Daar, nu de jongen voor al zijn klasgenoten stond, stelde de leraar hem nieuwsgierig een tweede vraag:
—Hé, wat voor vader heb je?
Het jongetje, zich niet bewust van de gevolgen van zijn woorden, antwoordde kalm:
—Hij is een openbaar aanklager.
De reactie van de lerares was onmiddellijk. Ze veranderde haar houding compleet en riep uit:
—Tien! Ga terug naar je bank.
De humor achter het verhaal
Wat deze grap zo grappig maakt, is het maatschappijkritische commentaar dat erin verborgen zit. In slechts een paar regels laat het verhaal zien hoe mensen hun gedrag en de manier waarop ze anderen behandelen soms aanpassen aan hun positie of macht. De lerares, die aanvankelijk alleen leerlingen leek te waarderen van wie de ouders goedbetaalde banen en dure auto’s hadden, verandert radicaal van houding wanneer ze ontdekt dat Gigels vader officier van justitie is – iemand met macht binnen het rechtssysteem.
De grap speelt in op het idee van opportunisme en dubbele moraal, thema’s die vaak een vruchtbare bodem voor humor vormen. Bovendien maakt het gebruik van onschuldige kinderen als hoofdpersonen de kritiek des te scherper, omdat zij simpelweg eerlijk reageren zonder de vooroordelen van de volwassenen te begrijpen.
